ΟΡΓΑΝΩΣΗ- ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ

Οι εργαζόμενοι στον τουρισμό-επισιτισμό τα προηγούμενα χρόνια ζούσαν ήδη σε καθεστώς εργασιακού μεσαίωνα. Μισθοί-ψίχουλα που φτάνουν ίσα για να βγει η χρονιά μαζί με το κουτσουρεμένο ταμείο ανεργίας λίγους μήνες το χειμώνα. Εξοντωτικοί ρυθμοί κατά τη διάρκεια της σεζόν με το ρεπό και την άδεια να αποτελούν απαγορευμένες λέξεις αφού… ‘’θα ξεκουραστείτε όταν φύγουν οι τουρίστες’’. Ξεχειλωμένη βάρδια να βγαίνει σε απάνθρωπους ρυθμούς δουλειάς , ωράριο σπαστό ή ως και συνεχόμενο 12ωρο ανάλογα τις ανάγκες της επιχείρησης. Ανασφάλιστη εργασία με λίγα ή και καθόλου ένσημα κάτω από τη μόνιμη απειλή ότι ‘’αν δε θες εσύ θα βρούμε άλλον’’. Ακόμα εκεί που υπάρχουν συλλογικές συμβάσεις όπως στους ξενοδοχοϋπάλληλους ίσχυε το ‘’κάθε πέρυσι και καλύτερα’’ και φυσικά με το θεσμό της μαθητείας λύνονται τα χέρια στους μεγαλοξενοδόχους να καταστρατηγούν ακόμα και αυτά τα κουτσουρεμένα εργασιακά δικαιώματα.

Παρόλο λοιπόν που η φούσκα της τουριστικής ανάπτυξης της χώρας τα προηγούμενα χρόνια 

σήμαινε κερδοφορία για ντόπιους και ξένους κεφαλαιοκράτες ,για τους εργαζόμενους στον τουρισμό επισιτισμό σήμαινε ένταση της εκμετάλλευσής τους.

Να μη φτάσει η απανθρωπιά των μνημονίων μέχρι και στις αμμουδιές…

Όχι στο νέο ταξικό (και όχι φυλετικό) απαρτχάιντ  στις ακτές

Αχρηστεύεται η έκφραση <<αιδώς Αργείοι>> όταν απευθύνεται στους κρατικοδίαιτους και ευρωγάλακτους μεγαλοξενοδόχους, αφού προϋποθέτει να διαθέτουν  έστω κάποια ψήγματα  ευαισθησίας.  Καθότι προχθές αναίσχυντα εισηγήθηκαν επιβολή τουλάχιστον δεκάευρου εισιτηρίου ανά λουόμενο στις όντως εξωτικές παραλίες  Μπάλου και Ελαφονησιού. Τουναντίον αρμόζει η περιλάλητη παλιότερη ρήση <<όξω  π…… από την παράγκα>> (ήδη κυριολεκτικά δρομολογείται ταχύρυθμα με τους πλειστηριασμούς κατοικιών δανειοληπτών)  τροποποιημένη  βέβαια σύμφωνα με το συγκεκριμένο πνεύμα  σαν <<όξω παλιοφτωχαδερέ από την παραλία>>.