Η φύση έτσι είναι. Όχι από αρχαιοτάτων χρόνων, αλλά ανέκαθεν, από καταβολής της. Με τις πολύτιμες βροχές της ( ακόμη και τις αναπόφευγες καταρρακτώδεις), τους σεισμούς, τους καύσωνες, τους βαρείς χιονιάδες, τους ανεμοστρόβιλους, μέχρι και τις αυτόματες πυρκαγιές που ανανεώνουν γερασμένα δάση.
Αν όμως αυτή είναι η αυτονόητη (ειδικά εδώ στον πλανήτη γη, που έστω κάπως τον γνωρίζουμε) συμπεριφορά της μεγάλης ευεργέτιδας προς την ανθρωπότητα και ζωοδότρας φύσης , συχνά οδηγείται στο κακουργιοδικείο σαν εξιλαστήριο θύμα για δήθεν ακραίες δράσεις της. Κατηγορούμενη μάλιστα όχι από πρωτόγονες φυλές, που ούτε καν είχαν ανακαλύψει ακόμη τον τροχό και πάλευαν να προφυλαχτούν από το ψύχος με προβιές, παρά από ένα παρά φύσιν κοινωνικοοικονομικό σύστημα κατάφορτο με ασύλληπτες τεχνολογικές ικανότητες διαστημικών διαστάσεων. Δίχως υπερβολή εφοδιασμένο με συναρπαστικές δημιουργικές δυνατότητες, μα στρατευμένες στην υπηρεσία του κακού, της ολέθριας για τις μάζες υπηρέτησης των συμφερόντων μιας διαμαντοστολισμένης μεν και παρασιτικής δε μειοψηφίας κανίβαλων.
‘Έτσι παρατηρούμε πως δεν αποτελεί ελλαδικό μονοπωλιακό προνόμιο η <<εκδικητική>> μανία της φύσης. Ενδεικτικά, η ισχυρότερη οικονομία της υφηλίου εν Αμερική ενώ οραματίζεται επανδρωμένη πτήση στον μακρινό Άρη, αν και έχει αναπτύξει την πιο τερατώδη και κοστοβόρα ανά την ιστορία πολεμική μηχανή προσδοκώντας την δια πυρός και σιδήρου παγκόσμια κυριάρχηση, στο εσωτερικό της πάσχει τραγικά. Πέρυσι μισοκάηκε η Καλιφόρνια, λίγα χρόνια πρωτύτερα η φτωχομάνα Ορλεάνη ένεκα υποτυπωδών ανεπαρκέστατων υποδομών κυριολεκτικά πνίγηκε και εκατομμύρια άστεγοι διαβιούν ούτε καν σε φαβέλες αλλά σε χαρτόκουτα!!












