Και ενώ το φρικτό παρόν σαν γεννοβόλημα ενός σκληρού χθες προϋπαντεί ένα πολύ περισσότερο εφιαλτικό μέλλον, κάτι «ενθαρρυντικό» αχνοφαίνεται μέσα στην καταχνιά της κοινωνίας και της χώρας.
Μην είναι τα νικηφόρα και βαρύτιμα σκιρτήματα της εργατικής τάξης μέσω των απεργιών σε e-food και Cosco; Μήπως η μαζικότατη συμμετοχή των εκπαιδευτικών στην δική τους πρώτη (και καθηλωμένη ένεκα εξωνημένης συνδικαλιστικής ηγεσίας) απεργιακή μάχη εκφράζοντας την αποδοκιμασία τους στη διαδικασία αξιολόγησης και μετατροπής των σχολικών μονάδων σε σωφρονιστικά ιδρύματα υποταγής; Μάλλον επειδή η καρδιά της εργατιάς φτερουγεί με αγωνία και συμπάθεια αντικρίζοντας τον σημερινό φάρο αισιοδοξίας με την απεργία των ναυτεργατών και λαχταρώντας ποιο επόμενο κομμάτι της θα αρπάξει τη σκυτάλη της προσπάθειας ενάντια στο καθεστώς της σύγχρονης δουλείας; Γιατί να μην είναι οι ογκώδεις (αναλογικά με τις συνθήκες) τελευταίες κινητοποιήσεις στις 17 Νοέμβρη και 6 Δεκέμβρη, που ράγισαν σε υπολογίσιμο βαθμό τον κλοιό της κρατικής τρομοκρατίας;