Η πολυπόθητη ανάπτυξη έχει διάφορα τιμήματα. Ανάπτυξη σε όφελος ορισμένων (και ελαχίστων) και κόστος σε βάρος κάποιων (της κοινωνικής πλειοψηφίας). Ένας γενικευμένος κανόνας επί παντός καπιταλιστικού επιστητού. Η προκοπή της ελληνικής «μας» οικονομίας προϋποθέτει θυσίες. Σκληρή προσπάθεια, πολύ δουλειά μέχρι και οκτώ μέρες τη βδομάδα. Ακόμη και ανθρωποθυσίες πάνω στα γιαπιά, μέσα σε καζάνια διυλιστηρίων, έξω στις ασφάλτους και ταφόπλακες των διανομέων.
Απαιτεί λοιπόν κόπο εξαντλητικό, που όμως ποτέ δεν καταβάλλεται από τον απέναντι οκνηρό «εταίρο» της παραγωγικής διαδικασίας. Ο οποίος βέβαια περιφέρεται από τη μυθική του έπαυλη σε φανταχτερά πλωτά παλάτια βάζοντας πλώρη για παραδεισένια, εξωτικά νησιά και τούμπαλιν.
Παρόμοια δεν δραπετεύει από το παραπάνω αξίωμα η υπεράσπιση των «ιερών και οσίων» της εκμεταλλεύτριας και παιδοκτόνου πατρίδας. Τόσο αλλοπρόσαλλη μάλιστα είναι, ώστε επιλέγει σαν δήθεν συμμάχους και προστάτες τους φοβερότερους εγκληματίες της οικουμένης. Τρέφει θανάσιμο μίσος σε πέριξ αδελφικούς πληθυσμούς και βάζει συνειδητά το κεφάλι της στη μέχρι και πυρηνική λαιμητόμο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Αναγορεύοντας σε άσπονδους εχθρούς πελώριες χώρες με δίχως ουσιαστικά το παραμικρό ιστορικό αντιπαλότητας και προηγούμενο διαφορών.
