Αναδημοσιεύουμε απο Ταξική Πορέια
Για άλλη μια φορά ο διαβόητος κλάδος του τουρισμού αναδεικνύεται σε νεκροταφείο εργαζομένων. Χθες, Τρίτη 12/05, 34χρονος ξενοδοχοϋπάλληλος εργαζόμενος στην περιοχή του Αποκόρωνα Χανίων, άφησε την τελευταία πνοή του εν ώρα εργασίας, με τα αίτια να «διερευνώνται»…
Στις 21 Μαΐου 2020, ο 38χρονος Μανώλης Αφράτης σκοτώθηκε κατά την ώρα της εργασίας του, οδηγώντας ένα σάπιο και ασυντήρητο φορτηγό-ψυγείο της εταιρίας «Γαλακτοκομική Αμαρίου Α.Ε.», στο οποίο έσπασαν τα φρένα, εξετράπη της πορείας του και ανατράπηκε. Την Τρίτη 11 Νοέμβριου 2025 εκδικάζεται η έφεση του εργοδότη κατά της πρωτόδικης ποινής φυλάκισης 2 ετών με αναστολή! Τόσο αξίζει μια ανθρώπινη ζωή για την «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη και το αστικό κράτος!
Ο θάνατος του Μανώλη Αφράτη είναι εργοδοτική δολοφονία…
Δεν έχουν τελειωμό τα εργοδοτικά εγκλήματα σε βάρος εργατών και εργαζομένων στα εργασιακά κάτεργα που έχουν διαμορφώσει οι αντεργατικές πολιτικές και όλοι οι αντεργατικοί νόμοι. Νέο εργατικό «ατύχημα» -το τρίτο εντός 2 εβδομάδων- σημειώνεται στα Χανιά, αφήνοντας άλλον ένα εργάτη σακατεμένο με πολλαπλά κατάγματα μετά από πτώση από ύψος, να χαροπαλεύει στη ΜΕΘ του νοσοκομείου.
Ένας μετανάστης οικοδόμος 40 ετών έχασε τη ζωή του και ένας δεύτερος μετανάστης οικοδόμος 35 ετών παλεύει να κρατηθεί στη ζωή, μετά το σημερινό εργατικό ατύχημα σε οικοδομικές εργασίες στην επαρχία του νομού Χανίων. Άλλοι 2 εργάτες θυσία στο κυνήγι του πενιχρού μεροκάματου, θυσία στο βωμό του κέρδους της εργοδοσίας, που δεν υπολογίζει ούτε τις ανθρώπινες ζωές, αλλά βλέπει μόνο «μη αναγκαία» κόστη όταν πρόκειται για την ασφάλεια και υγεία των εργαζόμενων.
Άλλο ένα έγκλημα της εργοδοσίας ως αποτέλεσμα των αντεργατικών πολιτικών που εφαρμόζονται διαχρονικά από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, προκειμένου να αυγατίσουν τα κέρδη τους το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο. Μια σειρά ψηφισμένοι αντεργατικοί νόμοι, με αποκορύφωμα τους πιο πρόσφατους (Χατζηδάκη, Γεωργιάδη), έχουν διαμορφώσει έναν σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα στους χώρους δουλειάς. Ανύπαρκτα μέτρα ασφαλείας, εντατικοποίηση της εργασίας, νομιμοποίηση του 13ωρου σε συνδυασμό με τους μισθούς-πείνας έχουν οδηγήσει αυτή τη στιγμή σε έναν νεκρό εργαζόμενο κάθε 2 μέρες και σε χιλιάδες τραυματισμούς κάθε χρόνο.
Στις 21 Μαΐου 2020 σκοτώθηκε ο Μανώλης Αφράτης σε ώρα εργασίας στο Ρέθυμνο οδηγώντας φορτηγό ψυγείο της γαλακτοκομικής Αμαρίου Α.Ε, που αποδείχτηκε ότι ήταν ασυντήρητο, έσπασαν τα φρένα και ανατράπηκε. Την Τρίτη 18 Μαρτίου 2025 εκδικάζεται η έφεση του εργοδότη στο εφετείο Χανίων, κατά της πρωτόδικης απόφασης του δικαστηρίου που τον έκρινε ένοχο και του επέβαλε την ποινή των 2 χρόνων με αναστολή!!
Τρεις νέοι άνθρωποι νεκροί στον ΒΟΑΚ μετά από 12ωρη ολονύκτια εργασία. Ανάμεσα τους ένας 15χρονος, ενώ μια νέα εργαζόμενη δίνει τη μάχη για τη ζωή της.
Όταν ο θάνατος δεν είναι η φυσική κατάληξη της ολοκλήρωσης του κύκλου της ζωής, αλλά το βίαιο σταμάτημα της από την αναλγησία του κεφαλαίου και των εργοδοτών ή από τους πολέμους των ιμπεριαλιστών, τότε δικαιολογημένα, ανάμεσα στον πόνο και την οργή, το ερώτημα, αν μπορούμε να κάνουμε κάτι, ζητάει απάντηση.
Το έγκλημα στον ΒΟΑΚ ήταν η κορυφή του παγόβουνου που αποκάλυψε με οδυνηρό τρόπο τις μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας που έχουν επιβληθεί και ιδιαίτερα στη «βαριά βιομηχανία» της Ελλάδας και στον τόπο μας, τον τουρισμό. 12ωρα εργασίας, καταστρατήγηση ωραρίου, εντατικοποίηση και εξουθένωση, ανασφάλιστη εργασία, παιδική εργασία! Η κυβέρνηση με την πολιτική της, αλλά και οι προηγούμενες, έχει πετάξει τους εργαζόμενους έρμαια στις ορέξεις του κεφαλαίου, αφού έχει απελευθερώσει τις απολύσεις, έχει ψηφίσει νόμους για την 16ωρη εργασία, και την 6ημερη εργασία. Η ραγδαία αύξηση των εργοδοτικών εγκλημάτων είναι αποτέλεσμα αυτών των συνθηκών εργασίας. Πάνω από 31 νεκροί το 1ο εξάμηνο του 2024 και πάνω από 7800 «εργατικά ατυχήματα».
Νεκρός είναι ακόμα ένας εργαζόμενος διανομέας ο οποίος έχασε τη ζωή του στη μάχη για το μεροκάματο στα Χανιά. Αυτή τη φορά πρόκειται για 50χρονο διανομέα ντελίβερι, ο οποίος κατά μεταμεσονύχτια διανομή με μηχανάκι στις 2:00 τα ξημερώματα συγκρούστηκε με άλλη μηχανή με αποτέλεσμα τον θανάσιμο τραυματισμό του.
Είναι πασιφανές και στον κλάδο των διανομέων πως τα εργατικά "ατυχήματα" αποτελούν μια καθημερινότητα παράλληλα με τις βάρβαρες συνθήκες εργασίας: εντατικοποίηση, χρονική πίεση, όγκος παραγγελιών, ελαστικά ωράρια, συνεχής απαίτηση για διαθεσιμότητα, επικινδυνότητα στους δρόμους, καιρικές συνθήκες κ.α. Όλα αυτά σε συνδυασμό και με την παντελή έλλειψη μέτρων προστασίας δημιουργούν τις μαύρες λίστες των νεκρών και σακατεμένων διανομέων. Όλη η αντεργατικη πολιτική που επιβάλλεται σε κάθε κλάδο θέλει τον εργαζόμενο σκλάβο στις ορέξεις του κεφαλαίου να δουλεύει όταν, όσο και με όποιους όρους βολεύει την εργοδοσία, επιβεβαιόνοντας πως για αυτό το σύστημα, τις κυβερνήσεις και την εργοδοσία, λαός και εργαζόμενοι είναι αναλώσιμοι. Οι ανάγκες και τα δικαιώματα των εργαζόμενων απλά δεν «χωράνε» στον καπιταλισμό.
ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ!
Πληθαίνουν οι νεκροί εργάτες στα μεροκάματα του τρόμου, καθώς ένας ακόμα εργαζόμενος έχασε τη ζωή του στη μάχη για το μεροκάματο. Αυτή τη φορά πρόκειται για 53χρονο οικοδόμο, ο οποίος έπεσε από την σκαλωσιά και από ύψος 2,5 περίπου μέτρων στο κενό εκτελώντας οικοδομικές εργασίες, στην Αγιά Μυλοποτάμου, στο Ρέθυμνο.
Μπορείς να τον ανατινάξεις στην Ουκρανία, να τον βομβαρδίσεις στην Γιουγκοσλαβία, να τον εξαϋλώσεις σε Χιροσίμα-Ναγκασάκι, να τον πυροβολήσεις σε Ιράκ, Αφγανιστάν, Συρία κλπ.
Μπορείς αν διαφύγει να τον πνίξεις στη Μεσόγειο. Κι αν ακόμα πατήσει στεριά, να τον πεθάνεις σε hotspot ή να τον λιώσεις στα εργοστάσια και στα χωράφια. Ίσως και να πεθάνει σε κανένα εργατικό ''ατύχημα.''
Ακόμα ένας εργάτης προστέθηκε στην ατελείωτη λίστα με τους νεκρούς εργαζόμενους- θύματα των εργοδοτικών εγκλημάτων. Ο συνάδελφος έχασε με τραγικό τρόπο τη ζωή του καθώς εγκλωβίστηκε στις ράγες που κινούνται οι γερανογέφυρες στην προβλήτα 2 του Σταθμού Εμπορευματοκιβωτίων της Cosco στον Πειραιά.
Κανέναν δεν συγκινούν τα κροκοδείλια δάκρυα της εργοδοσίας που έσπευσε υποκριτικά να δηλώσει τη θλίψη της για το γεγονός. Όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρόκειται για ένα «ατυχές περιστατικό» και να τα ρίξουν στην «κακιά στιγμή», γνωρίζουμε καλά τις εγκληματικές της ευθύνες. Είναι η πλήρης αδιαφορία για μέτρα προστασίας και ασφάλειας, η υπερεντατικοποιημένη εργασία, τα ατελείωτα ωράρια και οι συνεχόμενες βάρδιες. Έχουν το θράσος να μιλάνε για δήθεν "αδιευκρίνιστες συνθήκες", όταν γνωρίζουμε πολύ καλά πως η πραγματική ευθύνη για το τραγικό θάνατο του συναδέλφου βρίσκεται στους απάνθρωπους όρους εργασίας που επιβάλλει η εργοδοσία, τα 12ωρα δουλειάς, κάτω από άκρως επικίνδυνες συνθήκες!
Τη Δευτέρα το πρωί εν ώρα εργασίας ασθενοφόρο στο οποίο επέβαιναν 2 συνάδελφοί μας (ιατρός και οδηγός) του ΚΥ Κισσάμου βγήκε από την πορεία του και χτύπησε σε δέντρο. Ο ένας μάλιστα φέρει κατάγματα στο πρόσωπο καθώς δεν άνοιξε ούτε ένας αερόσακος, ενώ ευτυχώς ο οδηγός δεν τραυματίστηκε.
Δεν είναι η κακιά η ώρα. Δεν είναι κακοτυχία όταν ένα όχημα που ο ρόλος του είναι να μεταφέρει γρήγορα και με ασφάλεια τους επιβάτες δεν έχει τα απαραίτητα μέτρα προστασίας. Όταν τα ασθενοφόρα πέρα από λίγα είναι χωρίς ζώνες,αερόσακους έως και παράθυρα και από κάθε άποψη κακοσυντηρημένα.
Θέλουμε ΔΟΥΛΕΙΑ.
Παλεύουμε για ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Αγωνιζόμαστε για ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
ΚΑΙ ΜΙΣΘΟΥΣ ΣΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΖΩΗΣ
Όμως όπως αποδεικνύει η πραγματικότητα, ποτέ δεν μπαίνει όριο και φραγμός στην επίθεση όσο δεν υψώνεται αντίσταση από τους εργαζόμενους. Η Delivery Hero και η efood, επιχείρησαν να τσακίσουν ακόμα παραπάνω τους εργαζόμενους και να εφαρμόσουν το freelancer, ή αλλιώς εργαζόμενος χωρίς καθόλου δικαιώματα, με ελαστικά ωράρια, συμβάσεις, χωρίς Δώρα Πάσχα Χριστουγέννων ενώ πληρώνονται με το κομμάτι. Φυσικά, χωρίς να μετριούνται τα χιλιόμετρα εκτός της διαδρομής μαγαζιού, ενώ μόνιμα και σταθερά η αξιολόγηση ''συμπεριφοράς'', χρόνων παράδοσης της παραγγελίας και υποταγής στα θέλω της εταιρείας, θα εντατικοποιεί και θα τρομοκρατεί τους ντελιβεράδες.
Τη φορά αυτή, ευτυχώς, ο κατάλογος των θυμάτων από εργατικά ατυχήματα- εργοδοτικά εγκλήματα δεν μεγάλωσε. Δεν θρήνησε μάνα, γυναίκα, οικογένεια ακόμα έναν ντελιβερά που έδινε τη μάχη για το μεροκάματο στην αντεργατική ζούγκλα. Ήταν όμως άλλο ένα από τα πάμπολλα καθημερινά ατυχήματα, αυτή τη φορά στο κέντρο των Χανίων, που ήρθε να μας θυμίσει τη βαρβαρότητα που βιώνουν οι ''αφανείς ήρωες του μόχθου''.
Τα ολοένα αυξανόμενα εργατικά «ατυχήματα» δεν μπορεί να θεωρηθούν ως «τυχαία» και «μεμονωμένα». Αντίθετα, ανεξαρτήτως του χώρου εργασίας ή των συνθηκών που εκδηλώνονται έχουν μια κοινή αφετηρία: την απαξίωση της ζωής των εργαζομένων κάτω από την αδιάκοπη πίεση για μεγιστοποίηση του κέρδους.
