Μια ζεστή αγκαλιά και ένα καλωσόρισες, θα ήταν μια φυσιολογική σκηνή ενός κόσμου που μόλις πάτησε το πόδι του στο αεροδρόμιο των Χανίων με τους δικούς του. Με την ανυπομονησία να ξανασμίξεις με δικούς σου ανθρώπους που είτε έχεις να τους δει καιρό είτε όχι, ιδιαίτερα εν μέσω μιας τραγωδίας – κρατικού εγκλήματος που κάνει ακόμα πιο έντονη τη συναισθηματική φόρτιση.
Όχι όμως στα Χανιά. Εδώ έχουμε φιγούρες και επικίνδυνους ελιγμούς μαχητικών αεροσκαφών ακριβώς πάνω από τα κεφάλια μας, με τον κόσμο να σαστίζει και να πανικοβάλλεται. Οι κουβέντες αγάπης δεν ακούγονται, γιατί οι εκκωφαντικοί θόρυβοι των επικίνδυνων μετά από ένα σημείο ντεσιμπέλ προστάζουν σιωπή, άγχος, αναστάτωση στους μεγάλους και προκαλούν τα κλάμματα και την ταραχή στους μικρούς. Έτσι και γω, που παρακολούθησα τη γυναίκα και το παιδί μου αντί να έρθουν σε μένα να τρέχουν όπως-όπως πίσω στο χώρο του αεροδρομίου.
