Ο θάνατος του εξάχρονου παιδιού σε πισίνα στο χώρο που η μητέρα του δούλευε σαν καθαρίστρια αποκαλύπτει με τραγικό και οδυνηρό τρόπο τις συνθήκες ζωής και δουλειάς της πλειοψηφίας των εργαζομένων και ιδιαίτερα των εργαζόμενων μητέρων.. όταν ο μισθός δεν φτανει για τα αναγκαία, έρχονται οι διπλοβάρδιες, τα δεκατριάωρα, η εντατικοποίηση, η εξουθένωση. Ιδιαίτερα όμως οι εργαζόμενες μητέρες που αδυνατούν να καλύψουν τα βασικά, αναγκάζονται να έχουν στη δουλειά μαζί τους τα παιδιά ή να τα αφήνουν στο σπίτι, διότι ο μισθός δεν φτανει για άλλου είδους φύλαξη ή απασχόληση. Δυστυχώς δεν είναι ο πρώτος θάνατος παιδιού σ' αυτές τις συνθήκες και όσο η πολιτική της φτωχειας, της εντατικοποιησης θα εντεινεται δημιουργούνται συνθήκες να ξανασυμβεί. Δεν αμέλησε το παιδί της και δεν είναι "δολοφόνος" η μάνα που ζει και εργάζεται σ αυτές τις συνθήκες. Είναι η εγκληματική πολιτική του συστήματος της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης των εργαζομένων, είναι η εγκληματική πολιτική των κυβερνήσεων διαχρονικά που διαμορφώνουν αυτές τις επικίνδυνες συνθήκες ρίσκου για τη ζωή του λαού και των παιδιών του.
Μόνο το 2025, 201 εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους από τα εργοδοτικά εγκληματα και 338 τραυματίστηκαν βαριά. Ήδη το 2026 μετράμε δεκάδες νεκρούς ενώ, στα Χανιά, 3 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στο χώρο εργασίας και πολλοί τραυματίστηκαν ενω άλλοι δεν δηλώνονται καθόλου. Είναι εγκληματική η πολιτικη τους που οδηγεί με μαθηματική ακριβεια σε δολοφονίες εργαζομένων. Στη "βιομηχανία"του τουρισμού τα εξαντλητικά ωραρια, η 7ημερη εργασία χωρίς ρεπό θέτει σε κίνδυνο τη σωματική και ψυχική υγεία των εργαζομένων. Η κυβέρνηση αδιαφορει για τη ζωή και τις συνθήκες εργασίας των εργαζομενων, παρά τις υποκριτικές δηλώσεις συμπαθειας γιατι είναι αυτοί που με τους νόμους που ψηφιζουν δίνουν τους εργαζόμενους βορά στις ορέξεις του κεφαλαίου και της εργοδοσίας.
Απέναντι σ' αυτή τη βάρβαρη πολιτικη, μόνο οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μπορούν να βρουν το συλλογικό βηματισμό για να υπερασπιστούν την ίδια τη ζωή τους και των παιδιών τους. Να απαιτήσουν μισθούς από μια εργασία, που να ανταποκρίνονται στο κόστος ζωής, 8ωρο, ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, μέτρα ασφαλείας. Δωρεάν σταθμούς, χώρους απασχόλησης των παιδιών, όταν οι γονείς εργάζονται.
Να πιστέψουμε ότι τα δικαιούμαστε, γιατί ο πλούτος της κοινωνίας παράγεται μόνο από τους εργαζόμενους, και μέσα από το δύσκολο, αλλά αναγκαίο δρόμο του συλλογικού αγώνα να τα διεκδικησουμε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου