ΟΧΤΑΩΡΟ (πού πάμε;)*

*Του Γρηγόρη Νιόλη

Απόψε, Ακριβή, μας το φορέσαν το δεκατριάωρο

Μας το φορέσαν και καλά σαν… δώρο.

“Ευέλικτη εργασία” σου λεν και κάποιοι… προοδευτικοί

Και γω σου λέω Ακριβή, κουράστηκα να δουλεύω

Μέχρι να πεθάνω

Από αυγή σε σούρουπο· πού πάμε;

Κι άλλοι να μην έχουν δουλειά,

Να κοίτονται στους δρόμους.

Παγκόσμια πρωτοτυπία λένε,

Να ‘χουμε και καλά και μεις

Κάποια πρωτιά σαν χώρα!

Χαστούκι στο οχτάωρο, Ακριβούλα!

Χαστούκι, και δεν κουνιέται φύλλο!

Και διαγκωνίζονται οι σφογγοκωλάριοι

Ποιος θα χωθεί στα κοινοβούλια

Να μας εκπροσωπήσει!

Εφτάωρη εργασία πέντε ημερών

Διεκδικούν οι πιο “προχώ”·

Εδώ μας παίρνουν τα βρακιά

Εδώ καθυβρίζουν τους νεκρούς

Του Σικάγου, της Καντώνας, της Θεσσαλονίκης!

Κατρακυλάει το μωρό στης Οδησσού τις σκάλες

Κάτω απ΄ του Τσάρου τα πυρά.

Εδώ θερίζονται οι καλονιές ξανά

Και τα ώρια παληκάρια

Κάτω απ’ του Σκόμπυ τα πυρά

Στους δρόμους της Αθήνας…

Και δεν κουνιέται φύλλο!

Τα σωματεία “μελετούν” τα νέα μέτρα,

Οι Παναγόπουλοι μα και οι… προλεταριακής

καταγωγής εκπρόσωποι μελετούν

Τις απαντήσεις!

Τώρα, διαβάζω, οι κυβερνώντες

Μελετούν το Σύνταγμα

Να το αλλάξουνε κι αυτό

Να το ταιριάξουνε κατά πως τους βολεύει.

Και γω σου λέω Ακριβή, να το υπερασπιστούμε

Το οχτάωρο, σαν ορόσημο, σα δικαίωμα

Σαν αναφορά, σα μνήμη, σαν καθήκον·

Να ξαναβρούμε, σύντροφοι

Την ταξική ματιά μας!

Οι δεκατρείς οι ώρες τους

– που τόσες να ‘ναι-

Δεν είναι χατήρι για την εργατιά

Είναι ωραίο δώρο για τα αφεντικά!

Εικόνα: Γιώργου Φαρσακίδη: «Άσπρα Λουλούδια» (ξυλογραφία)

Δημοσιεύτηκε στα Χανιώτικα Νεα