Από τη μία όψη είναι η Κρήτη του τουριστικού θαύματος με τα εκατομμύρια επισκεπτών, τα θηριώδη κρουαζιερόπλοια και τις ξενοδοχειακές επιχειρήσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ που κατασκευάζονται η μία μετά την άλλη. Η Κρήτη ως φιλέτο για το μεγάλο κεφάλαιο, ντόπιο και ξένο, με τα λαμπερά συνέδρια όπου συζητείται η λεηλασία κάθε διαθέσιμου πλούτου, ο προγραμματισμός για τα έργα βιτρίνας στο όνομα της «ανάπτυξης».
Από την άλλη όψη, με την πρώτη φθινοπωρινή βροχόπτωση έχουμε πλημμυρισμένους δρόμους, τόνους φερτά υλικά μέσα στους οικισμούς, χωριά χωρίς πόσιμο νερό, καταστρεμμένη αγροτική παραγωγή.
Στο Ρέθυμνο, ο δήμος Μυλοποτάμου έχει εικόνα μεγάλης καταστροφής με πλημμυρισμένο οδικό δίκτυο, κατολισθήσεις και διακοπή υδροδότησης σε χωριά. Στις Καρίνες Ρεθύμνου ένας κτηνοτρόφος έχασε τη ζωή του αφού καταπλακώθηκε από φερτά υλικά. Ανάλογα προβλήματα με κατολισθήσεις βράχων και υπερχειλίσεις χειμάρρων καταγράφονται σε χωριά του Ηρακλείου αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Ιεράπετρας Λασιθίου. Βορειότερα, το οροπέδιο Λασιθίου πλημμύρισε, με αποτέλεσμα την καταστροφή χιλιάδων στρεμμάτων καλλιέργειας πατάτας και τον αφανισμό σχεόν όλη της παραγωγής.
Η επίκληση από τους αρμοδίους στα «μεγάλα ύψη βροχής», για να δικαιολογηθούν οι εικόνες αποκάλυψης από την ενδοχώρα, δεν μπορεί να κρύψει το πρόβλημα. Άλλωστε δεν υπάρχει πυρκαγιά ή δυνατή βροχόπτωση τα τελευταία χρόνια που να μη βαφτίζεται ως «ακραίο φαινόμενο» για να πεταχτεί το μπαλάκι των ευθυνών μακριά. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, τα ανύπαρκτα αντιπλημμυρικά έργα σε συνδυασμό με τις όποιες σάπιες υποδομές ηλικίας δεκαετιών άφησαν ολόκληρες περιοχές με μικρές λεκάνες απορροής απροστάτευτες και έτσι φτάσαμε στη σημερινή καταστροφή. Όπως καταγγέλλεται, δεν έχουν γίνει ούτε τα στοιχειώδη που θα είχαν προλάβει τα χειρότερα, όπως η τοποθέτηση μετρητών στάθμης νερού στα ποτάμια. Ακόμα και το ΤΕΕ Ανατολικής Κρήτης από το 2023 έβαζε ζήτημα να γίνουν έργα θωράκισης στις περιοχές που σήμερα έχουν πληγεί.
Η μόνη πρόβλεψη είναι το περιβόητο 112, που στέλνεται για να φορτωθεί η ατομική ευθύνη στον κόσμο για να βλέπει άπραγος τον κόπο του να καταστρέφεται και να διαχειριστεί η κυβέρνηση το πολιτικό κόστος.
Πίσω λοιπόν από τις εικόνες καταστροφής ξεπροβάλλει η πολιτική της εγκατάλειψης που έχει αφήσει τον λαό, τον τόπο του και το βιος του έρμαιο μιας φθινοπωρινής νεροποντής. Είναι μια ταξική πολιτική που προχωράει με διαδικασίες fast track το ξεπούλημα των φιλέτων του νησιού στο μεγάλο κεφάλαιο και από την άλλη αφήνει και ρημάζει διαχρονικά ό,τι έχει σχέση με τη διαβίωση των κατοίκων. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τις προηγούμενες καταστροφές από βροχές που και πάλι είχαν βρει το νησί απροστάτευτο. Αυτή η πολιτική όμως δεν αφορά μόνο τα αντιπλημμυρικά. Τα αποτελέσματα επεκτείνονται στα τρύπια φράγματα, στους δρόμους-σκοτώστρες που αντί να φτιαχτούν μπαίνουν κολωνάκια, στα διαλυμένα νοσοκομεία που κόβονται κορδέλες αλλά λείπει το προσωπικό, ακόμα και στις σάπιες υποδομές των σχολικών κτιρίων που κλείνουν σε κάθε κακοκαιρία.
Πέρα από τις κούφιες υποσχέσεις για μεγάλα έργα που διατυπώνονται ως συνήθως κατόπιν εορτής, είναι δεδομένο ότι όσο φτηναίνει η αξία της εργασίας και παράλληλα απαξιώνεται η ζωή του εργαζόμενου, τόσο θα προχωρά η εγκατάλειψη και το ρήμαγμα των υποδομών που δεν είναι κερδοφόρες για το κεφάλαιο.
Όσον αφορά την αποκατάσταση των ζημιών και τις αποζημιώσεις των αγροτών, οι κάτοικοι δεν πρέπει να στηριχτούν στα λόγια των κυβερνώντων και επίδοξων σωτήρων που εμφανίστηκαν για να καθησυχάσουν. Άλλωστε η προηγούμενη εμπειρία δείχνει ότι περνάνε μπόλικα χρόνια μέχρι να ξεκινήσουν τα όποια μπαλώματα. Η οργάνωση του αγώνα για να διεκδικηθούν τα αυτονόητα για τον τόπο τους, η αντίσταση στην πολιτική της φτώχειας και της εγκατάλειψης, είναι δική τους υπόθεση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου